سخنی با آنسوی پنجره

چند وقتیست با اینکه روزهای خوبی برای نوشتن دارم، دلم نمیآید کلمههایم را اینجا شریک شوم. این یعنی احساس ناامنی میکنم. که نمیدانم آنهایی که میخوانند چه تاثیری در ذهنشان شکل میگیرد و این بیخبری، هربار که میخواهم چیزی منتشر کنم، گریبانم را میگیرد و حال خالصانهی نابم را هنگام نوشتن، خراب میکند. هی بیشتر دلم نمیخواهد اینجا چیزی بنویسم. معنایش این است که نخ اتصالم با شما که اینجا را میخوانید، بریده. ناتوان شدهام در دریافت انرژی خوانده شدن. چند وقتیست که نه برای شریک شدن با دیگران، فقط برای خودم نوشتهام. نمیدانم که این روند را ادامه بدهم، اصلاحش کنم، یا که دیگر اینجا ننویسم. فعلا میخوام خواهشی بکنم. کمی زمان و حوصله به من بدهید و اشاره کنید که از کدام پستها لذت میبرید و دلتان میخواهد بیشتر بخوانید. از حضورتان متشکرم.