الهی، ان اخذتنی بجرمی، اخذتک بعفوک. و ان اخذتنی بذنوبی، اخذتک بمغفرتک.
و ان ادخلتنی النار، اعلمت اهلها انی احبک.
الهی، ان کان صغر فی جنب طاعتک عملی، فقد کبر فی جنب رجائک املی.
الهی، کیف انقلب من عندک بالخیبه محروما، و قد کان حسن ظنی بجودک ان تقلبنی بالنجاه مرحوما.
الهی و قد افنیت عمری فی شره السهو عنک و ابلیت شبابی فی سکره التباعد منک.
الهی فلم استیقظ ایام اغتراری بک و رکونی الی سبیل سخطک.
الهی و انا عبدک و ابن عبدک قائم بین یدیک متوسل بکرمک الیک.
الهی انا عبد اتنصل الیک مما کنت اواجهک به من قله استحیائی من نظرک.
و اطلب من عفو منک اذا العفو نعت لکرمک.
خ. یه شعر عاشقانه س
خ. شعبان هم به آخر رسید. کی این داغ رو از دل ما برمیداری؟
برچسب:
نویسنده: ساناز رضایی